[ละครเรื่องนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ เปิดตัวนักเขียนบท]
[โดยได้รับการสนับสนุนจาก MCST และ KOCCA]
ตอนนี้ฉันอยู่สนามเด็กเล่นหน้าอพาร์ตเมนต์ ออกมาเจอกันหน่อยสิ
[ลบข้อความเรียบร้อย]
ฉันจะรอจนกว่าเธอจะออกมา
เธอก็รู้ว่าฉันไม่ยอมง่ายๆ
ฉันไม่ได้ขู่เธอสักหน่อย ฉันแค่ขอให้เธอออกมาหน่อย
ขอแค่ 5 นาทีนะ ไม่สิ 3 นาทีก็พอ
ถ้ามากไป ฉันขอแค่ 1 นาที 1 วินาทีก็ได้นะ
[ตอนที่ 2]
สามก้าว
สามก้าวอีกแล้ว
ให้เวลา 1 นาที 1 วินาที
แต่ฉันขอพูดก่อน
- เรื่องเมื่อกลางวัน นายรู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่ไหน - เรื่องนั้นมันไม่สำคัญหรอก
- ตอนนี้... - ฉันมาเพื่อเตือนนาย
- ถ้านายเข้ามายุ่งเรื่องของฉันอีกล่ะก็... - ทำไงดีล่ะ
ฉันก็มาที่นี่เพื่อเตือนเธอเหมือนกัน
ว่าฉันจะเข้าไปยุ่งเรื่องของเธอทุกๆ เรื่อง
ว่าไงนะ
ฉันคิดว่านายอาจเข้าใจผิด ว่านายรู้เรื่องของฉัน เพราะเรื่องเมื่อตอนกลางวัน
แต่ตั้งสติหน่อยนะ
ไม่เกี่ยวกับเรื่องนั้นสักหน่อย
แต่เพราะว่าเธอช่วยชีวิตฉันไว้ต่างหาก
ฉันอยากจะมีชีวิตอยู่ก็เพราะเธอ
พูดเรื่องนี้อีกแล้ว
- ถ้านายยังทำแบบนั้น... - แน่นอนว่า
เธออาจจะจำไม่ได้
แต่ว่า ยังไงฉันก็จะเข้าไปยุ่งเรื่องของเธอ
มันอาจทำให้เธอวุ่นวาย แต่ว่านี่คือสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันทำได้ตอนนี้
ตั้งตารอได้เลยนะ ว่าฉันจะเข้าไปยุ่งเรื่องของเธอยังไง
ยังดีที่แสดงออกว่าไม่เป็นอะไร
ทั้งๆ ที่ไม่เป็นความจริงก็ตาม
นี่
รอด้วยสิ
น้ำหนักไม่ลดหรอกน่า
ดูนี่สิ
- ทำไม เกิดอะไรขึ้น - อยู่ดีๆ น้องก็ปิดประตูน่ะสิ
- ว่าไงนะ - แต่ว่ามันตรงกับที่ไอ้กยองฮวีบอกเลยนะ
- ว่านิ้วชี้ฉันจะเจ็บ มันเป็นไปได้ไง - จริงเหรอ
ก็แค่บังเอิญน่า แกไม่ระวังตัวเองอ่ะ
ความจริงแล้ว เมื่อวานที่ฉันไม่พูด ก็เพราะบรรยากาศไม่ค่อยดี
เรื่องอะไร
คือมันก็เป็นไปได้นะ ที่จะเดาว่า ลูกบอลจะลอยมาโดน เพราะมีคนเล่นอยู่แถวนั้น
แต่ว่าเขาบอกได้ถึงจุดที่จะโดนนี่มันเกินไปหน่อยนะ
ทำไมนายคิดว่าแค่ไม่กี่วัน มันจะกลายเป็นคนทรง
หรือว่าเป็นพวกเล่นไสยศาสตร์อย่างนั้นไง
เขาว่ากันว่า ถ้าอยู่ดีๆ คนเราเปลียนไป นั่นคือสัญญาณของความตาย
พวกนายคิดว่ามันเป็นไปได้มั้ย
- พูดอะไรของนาย - ไม่หรอก
ไปกันดีกว่า
เฮ้ย มากันแล้ว
อรุณสวัสดิ์
ผีเสื้อจ๋า
โอกยองฮวี
อธิบายเรื่องนี้มาสิ ว่ามันเกิดขึ้นได้ไง
ฉันไม่มีอารมณ์มาทะเลาะกับพวกนายนะ
พวกเราก็เหมือนกัน แค่ตอบคำถามมาก็พอ
อธิบายเรื่องนี้มาสิ
พวกเราก็ไม่ได้สงสัยอะไรขนาดนั้นหรอก แต่ช่วงนี้กำลังสนใจเรื่องแบบนี้อยู่
ถ้าพวกนายรู้ต้องเจ็บตัวแน่
ว่าไงนะ
ถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้ก็หลบไป
ที่ฉันถอยก็เพราะกลัวโดนตัดคะแนนนะเว้ย
อย่าให้เจอกันข้างนอกนะ
จะเตะด้วยท่าเทควันโดเลย
นายมาทำอะไรที่นี่เหรอ
มาที่นี่จะให้มาหาใคร มาหาเธอหรือไง
เมื่อไหร่จะเลิกไอ้นิสัย ที่ทำให้คนอื่นทำตัวไม่ถูกสักที
นายก็ไม่เปลี่ยนเลยนะ
ขอโทษเรื่องเมื่อวานด้วยละกัน
ไม่ต้องมาขอโทษฉันหรอก ไปขอโทษดาอึนโน่น
อะไรของเธอ
เมื่อวานผู้ชายประหลาดคนนั้น เป็นแฟนเธอเหรอ
- โอกยองฮวีอะนะ - เออ โคตรบ้าเลย
- ดูท่าจะเข้ากันได้ดีกับเธอนะ - ไปเจอกันมาเหรอ
เป็นเด็กเป็นเล็กมาทำอะไรที่ซาวน่าแต่หัววัน
อะไรของแกอีกเนี่ย
เปิดประตู
จะไม่เปิดใช่มั้ย
บอกให้เปิดไง
เปิดสิ
ฉันฟังเพลงของวงนายแล้วนะ
ถึงเนื้อเพลงจะไร้สาระไปหน่อย
นายพูดเรื่องอะไรเนี่ย
ดูเหมือนนายจะตะเกียกตะกายอยู่นะ
- หายใจออกมั้ย - เห็นหน้าฉันแล้วยังจะถามอีกเหรอไง
ไม่ได้หมายถึงตอนนี้ ฉันหมายถึงชีวิตนายน่ะ
วิ่งหนีอยู่แบบนี้แล้วหายใจทันมั้ย
ฮันนาบิเอาแต่จมปลักอยู่กับเรื่องนั้น
ส่วนนายก็เอาแต่วิ่งหนี
ถ้าเอามารวมกันแล้วหารสองก็คงจะพอดี
นายจะหนีตลอดไปไม่ได้หรอก
ลองเผชิญหน้าดูสักครั้ง ชีวิตนายก็จะดีขึ้นเองล่ะ
เข้าใจแล้วเว้ย ออกไปคุยกันข้างนอกได้มั้ย
อะไรของพวกนายวะเนี่ย
ขอโทษครับ
ฉันไปก่อนนะ นายอย่าเข้าห้องสายล่ะ
เข้าใจแล้ว นายไปก่อนเหอะ
- บาย - ไว้เจอกัน
เหนื่อยแทบตายเลยใช่มั้ยล่ะ
- ฉันอยู่ในนั้นเกือบชั่วโมงเลยนะเว้ย - ฮันนาบิ
อยู่ในสภาพนี้คนเดียวมาตลอดหนึ่งปี
หายใจไม่ออกจนเหมือนจะตาย โดดเดี่ยว และเจ็บปวด
ต้องทนอยู่แบบนั้นคนเดียว
เพราะงั้น ช่วยทำตามที่นาบิขอร้องสักครั้งได้มั้ย
ไม่ใช่เรื่องยากเลยนะ
ท่าจะเข้ากับเธอได้ดี
ไม่มีมารยาทเหมือนกันทั้งคู่
ที่นี่ใช่มั้ย
อืม
เดี๋ยวก่อน
รอสัก 10 นาที ไม่สิ 5 นาทีนะ
อะไรเนี่ย เธอเป็นคนอยากให้ฉันมาเองนะ
ให้ทายสิว่าใครมาหา เธอต้องแปลกใจมากแน่เลย
เข้าไปได้แล้ว
อืม
ฮงดาอึน
ดาอึน
ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ
ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากจะมาหานะ
แต่ฉันกลัวว่าเธอจะอาย
ก็เลยไม่มาดีกว่า จริงๆ นะ
เกือบลืม
ฉันซื้อกีต้าร์มาใหม่ด้วยนะ เมื่อวานเพื่อนเธอฟาดของฉันเละเลย
แต่ว่ายังไม่ค่อยชินเท่าไหร่
เธอเคยชอบเพลงอะไรนะ
ทำไมคิดไม่ออกเลยนะ
หนึ่งวันอันเหนื่อยล้า ที่ฉันต้องเผชิญ
เธอคือคนที่มอบรอยจูบเบาๆ ลงบนริมฝีปากของฉัน
ทำไม
ถึงไม่เคยรู้สึกถึงลางร้ายเลยนะ
ที่บอกว่าฉันจะลืมเธอ
ฉันโกหก และก็กลับมาที่นี่
ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ฉันก็จะรอเธอ
ฉันอยากจะย้อนทุกอย่างกลับไป
สนุกมากมั้ย
โมโหใส่ฉันเลยถ้าต้องการ
ฉันเตือนแล้วนะว่าจะเข้ามาวุ่นวายเรื่องของเธอ
ก็รู้ว่าเป็นการตัดสินใจของฉันฝ่ายเดียว
แต่ว่า นี่ฉันไม่ได้แก้ตัวนะ
ทั้งหมดก็ทำเพื่อเธอทั้งนั้นนะ ไม่ได้หวังอะไรอย่างอื่นเลย
- ถ้าเธอโกรธ... - ขอบใจนะ
ฉันขอบคุณเรื่องที่ควรจะขอบคุณไง
ถึงมันจะฟังดูน่าอายที่คำพูดนี้ออกมาจากปากฉัน แต่การเกลี้ยกล่อมจินอุกนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ
เธอก็รู้ว่าเขาทั้งปากแข็งและก็ทำตัวแย่ๆ
แต่ว่าใช้วิธีพูดคุยแบบจริงใจด้วยภาษาคน มันก็ใช้ได้เหมือนกันนะ
เธอก็หยุดอารมณ์เสียตลอดเวลาได้แล้ว
หยุดพูดได้แล้ว
หยุดพูดเหรอ ที่พูดก็เพื่อเธอทั้งนั้นเลย...
นี่แกอยากให้พ่อเป็นบ้าใช่มั้ย
แกรู้มั้ยว่าเมื่อกี้ใครโทรมาหาฉัน
ถึงแม้แกจะไม่มีมารยาท แต่แกควรจะมีความคิดหน่อยนะ
คิดว่าแม่ของดาอึน เห็นหน้าแกแล้วเขาจะรู้สึกยังไง
ถ้าแกเป็นเขา แกอยากจะเห็นหน้าแกหรือไง
ฉันไม่อยากเจอ
ถ้าเป็นฉัน ฉันคงไม่อยากเจอ คนที่ทำให้ลูกฉันเป็นแบบนี้
หนูก็รู้
- หนูรู้ดีเลยล่ะ - ถ้ารู้แล้วก็ตั้งสติหน่อยสิ
ถึงแกจะทำแบบนี้ มันก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอก
พ่อบอกแล้วไงว่าให้เข้มแข็ง คนที่มีชีวิต ก็ต้องใช้ชีวิตต่อไป...
- ก็บอกว่าเข้าใจไง - รู้แล้วทำไมยังทำแบบนี้
หนูรู้ หนูเข้าใจแต่มันก็ช่วยไม่ได้ หนูก็จะบ้าแล้วเหมือนกัน
หนูก็ไม่อยากทำให้พ่อเหนื่อย ไม่อยากทำให้พ่อรำคาญเหมือนกัน
ฮันนาบิ!
ทุกคนต้องมาลำบากเพราะหนูยังอยู่
ถ้าหนูตายไป...
เดี๋ยวผมตามไปเองครับ
นาบิ
นี่มันเรื่องน่าอาย นายไปซะเถอะ
โห ผิดคาดนะเนี่ย ไม่คิดว่าจะพูดคำว่าอายออกมา
ขาเจ็บตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมยังใส่เดินไปเดินมาอยู่อีก
ไม่มีความคิดเอาซะเลย
ข้อเท้าเป็นยังไงบ้าง
เธอรู้มั้ย
คนส่วนใหญ่ใช้ยานี้ผิดวิธี
ยานี้มันแรง
เพราะงั้นเขาไม่แนะนำให้ทาลงไปที่แผลโดยตรง
ต้องทาแบบนี้
ต้องทาที่รอบๆ แผลถึงจะถูก
ฉันพูดไปแล้วใช่มั้ยว่าคนส่วนใหญ่ใช้ผิดวิธี
เหมือนพ่อของเธอแหละ
เพราะว่าเขาไม่รู้
เขาไม่คุ้นเคย
โอกยองฮวี พอได้แล้ว ฉันไม่เป็นอะไร
ไม่ต้องตามมานะ
นาบิ
นาบิ ลูก
คุณลุงต้องตามเธอไปนะครับ
คราวนี้ลุงเป็นคนผิดนะครับ
- เมื่อกี้เธออยู่กับนาบิที่โรงพยาบาลใช่มั้ย - คุณลุงรู้เรื่องของนาบิขนาดไหนครับ
- เธอจะอยากรู้ไปทำไม - ผมรู้สึกเสียดายน่ะครับ
เธอไม่เกี่ยวด้วยสักหน่อย
เรื่องนี้ผมจะยุ่ง
ผมจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้ด้วย
ตลอด 19 ปีที่ผ่านมา คุณใช้เวลากับนาบิแค่ไหนครับ
หนึ่งปี หรือหกเดือนครับ
หรือว่าสามเดือน
ถ้าเป็นแบบนั้น ลุงก็ไม่มีสิทธิ์ไปบอกให้เธอทำโน่นทำนี่
เพราะลุงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเธอเลย
นายยังเด็กเกินไปที่จะมาพูด...
เพราะว่าเรายังเด็ก เราเลยเจ็บปวดมากกว่า คิดมากกว่า และก็ถูกทำให้กลัวง่ายกว่า
แล้วจะใช้ชีวิตแบบนั้นไปถึงเมื่อไหร่
- คิดว่าการใช้ชีวิตมันง่ายนักหรือไง - เอาแต่ดิ้นรนเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่
แล้วเมื่อไหร่จะใช้ชีวิตจริงๆ สักทีครับ
ตอนนี้คุณต้องหยุดดิ้นรนแล้วใช้ชีวิตจริงๆ สักที
คุณกินข้าวกับนาบิเมื่อไหร่ คุยกับนาบิตอนไหน
นาบิกำลังเจ็บปวดมากนะครับ
เพราะงั้น คุณต้องรู้ให้ได้ว่าเธอเจ็บปวดตรงไหน
วันมะรืนนี้จะวันเกิดนาบิ จำได้ใช่มั้ยครับ
อย่าแค่เอาเงินวางทิ้งไว้ให้
อย่าทำอะไรที่ทำให้ตัวเอง ต้องมาเสียใจทีหลังนะครับ
คราวก่อนเราดูปฏิกิริยาดูดความร้อน ไปแล้ว คราวนี้เราจะมาดูปฏิกิริยาคายความร้อนกันบ้าง
คิดง่ายๆ ปฏิกิริยาคายความร้อนมันก็จะ ตรงข้ามกับปฏิกิริยาดูดความร้อน
มันจะมีประกายไฟเกิดขึ้นตอนทำการทดลอง ก็ระวังกันหน่อยนะ
- ครับ - งั้นเริ่มกันเลย
ครับ
รอสักครู่นะครับ
อย่าสงเสียงดัง ตั้งใจทำการทดลองกันนะ
- ครูอยู่ตรงทางเดินนี้นะ - ครับ
รับกลับมานะครับ
ฉันกลัวนะเนี่ย
อะไรเป็นผู้ชายแท้ๆ
- แกทำเลย - จะเริ่มละนะ
- ไม่เห็นเกิดอะไรเลย ผสมให้เข้ากันหน่อยสิ - ลองเขย่าดูมั้ย
เอาสิ
นี่ๆ เริ่มมีควันแล้ว
ดูสิ
ร้อน ร้อนเว้ย
อย่านะ
รอก่อนสิ
ถ้าไปเร่งมันมากไฟจะไหม้ได้นะ
ไม่เป็นไรหรอก ตอนนี้ยังโอเค
ฉันเชื่อนายนะ
ไอ้ขี้โม้
นายเล่นเรื่องเมทริกซ์หรือไง
ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่าเอวนายอ่อนขนาดนั้น
อะไรจะไวปานนั้น
เช็ดให้ดีเหอะ
หลังคอ หลังหูอ่ะ ถ้าปล่อยทิ้งไว้มันล้างลำบาก
แกรู้ได้ไง
เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน
เมื่อก่อนพวกเขาไม่ได้ก่อเรื่องหนิ
นายว่าไงนะ
ฉันไม่ได้พูดกับนาย เช็ดเข้า
อืม
อยากจะบ้า
เป็นเพราะฮันนาบิแท้ๆ เลย
เธอไม่อยากอยู่ใกล้นาย ก็เลยมาขอเปลี่ยนที่กับฉัน
ฮันนาบิเหรอ
นายลบหนังโป๊แล้วเหรอ
ให้ตายเถอะ ผมลืมเรื่องนั้นไปได้ไงนะ
ตอนนั้นเธอไม่ได้ขึ้นไปที่ดาดฟ้าเฉยๆ
นายลบหนังโป๊แล้วเหรอ
ทำอะไรของนายเนี่ย บ้าไปแล้วหรือไง
แล้วเธอล่ะ เป็นบ้าหรือไงถึงได้ขึ้นมาบนนี้
ให้ขึ้นมาอีกรอบก็ไม่เอาแล้วล่ะ
ฮันนาบิ
เธอลบหนังโป๊ไปแล้วยัง
ยังไงก็ต้องลบออกจากฮาร์ดดิสก์ด้วยนะ
- ลบหมดแล้วหรือยัง - อะไรของนายเนี่ย
มีใครบางคนเคยบอกมาน่ะ
ฮันนาบิ
ขอโทษนะ
ที่ใช้เวลาตั้งนานกว่าจะนึกออก
อย่าทำแบบนี้เลย มีแต่เธอที่จะเจ็บปวด
อย่ามายุ่ง
- อย่ามาสนใจฉันเลย ขอร้องล่ะ - จะให้ทำแบบนั้นได้ไง
ก็เธอยังอยู่ตรงนี้
ยังรู้สึกแย่อยู่แบบนี้
เธอกำลังเจ็บปวดเจียนตายแบบนี้
ไม่ใช่หรือไง ฉันพูดผิดตรงไหน
ถ้าผิดก็บอกมาเลย
ทำไมเธอไม่รักตัวเองบ้าง
ทำไมต้องทำให้ตัวเองเป็นศัตรูของตัวเองด้วย
ออกไปข้างนอกมีศัตรูรออยู่ตั้งเยอะแยะ
ทำไมหาศัตรูอื่นไม่ได้ เลยทำร้ายจิตใจตัวเองแบบนี้เหรอ
ไม่รู้สึกแย่กับตัวเองบ้างหรือไง
ขนาดฉันยังรู้สึกแย่เลย
แค่เห็นเธอฉันก็เจ็บที่ตรงนี้แล้ว เพราะแบบนั้นถึงละสายตาจากเธอไม่ได้ไง
ถ้าเป็นไปได้ ก็อยากจะทำให้เธอทุกอย่าง
ทำไมถึงไม่รักตัวเองบ้างห้ะ
ทำไมฉันทำไม
แล้วยังไง
ทั้งจียองและดาอึนไม่อยู่ที่นี่แล้ว ฉันจะอยู่ต่อไปทำไม
ทั้งหมดเป็นเพราะฉัน เป็นความผิดฉัน ฉันเป็นคนชวนทุกคนไป
ที่บอกว่าเป็นเพราะสภาพรถ เป็นเพราะโชคไม่ดี
คนที่รอดก็ต้องใช้ชีวิตต่อไป คำพูดพวกนี้มันโกหกทั้งเพ
ถ้ามองกลับไป
ก็จะเห็นคนอื่นกระซิบกระซาบกัน ว่าทั้งหมดเป็นความผิดของฉัน
ฉันเหนื่อยจนแทบบ้า แต่พ่อก็ไม่เคยรับรู้ ไม่มีใครเคยรู้เลย
พ่อก็แค่ดีใจที่ฉันรอดมาได้ แต่ฉันเหนื่อยกับเรื่องนี้เหลือเกิน
มันเป็นธรรมดาที่ต้องเจ็บปวด เพราะตัวเองทำผิด
ฉันก็เจ็บปวดมาก เจ็บที่ใจ
ฉันอยากจะทิ้งทุกอย่าง
ถ้าตายไปก็ไม่ต้องรับรู้อะไรอีก ถ้าตายไปทุกคนก็จะให้อภัยไม่ใช่หรือไง
ฉันตั้งใจที่จะทำหลายครั้ง
แต่ฉันก็ทำไม่ได้
ด้วยเหตุผลบ้าๆ คือฉันยังอยากมีชีวิตอยู่
อยากมีชีวิตปกติแบบคนอื่นเขา
หรือฉันจะตายๆ ไปเลยดีนะ
แค่ทำอย่างที่ฉันอยากทำ
เธอพูดอะไรของเธอเนี่ย
เธอบ้าหรือไง
ใคร เพื่อนคนไหนที่อยากให้เธอทำแบบนั้น
ก็ช่วยไม่ได้ มันเป็นอุบัติเหตุ ไม่ใช่ความผิดของเธอสักหน่อย
ฉันก็รู้ว่าคำพูดพวกนี้ปลอบใจเธอไม่ได้
แต่ว่า เธอก็ยังมีคนที่รักเธออยู่นะ
คนที่ยังอยากให้เธอมีชีวิตอยู่
คนที่ต้องเจ็บปวดถ้าเธอจากโลกนี้ไป
คนเราพอใช้ๆ ชีวิตไปมันก็ต้องมีบ้างที่หลงทาง
ต้องมีบ้างที่รู้สึกมืดมนไปหมดทุกทาง
ถ้ารู้สึกแบบนั้น ไม่ต้องต้องเดินไปไหน ยืนอยู่นิ่งๆ ที่เดิมนั่นแหละ
ฉันจะไปหาเธอเอง
ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ฉันจะไปหาเธอเอง
เพราะงั้น ฮันนาบิ
หยุดอยู่ตรงนั้นนะ
เธอต้องมีชีวิตอยู่
ให้เหมือนกับฉันที่อยากมีชีวิตอยู่เพราะเธอ
อยู่เพื่อคนที่รักเธอ
ไม่สิ
ฮันนาบิ เธอต้องมีชีวิตอยู่
ต้องมีคนอย่างน้อย 300 คน ที่เกลียดมาจีรัล
ได้เวลาที่จะรวมตัวกันแล้วเอาคืนแล้วล่ะ
ถ้าไม่มีพี่มันนะ มันก็ไม่กล้าขนาดนี้หรอก
มานี้สิ
- มานี่เลย - ให้ไว
กลัวอะไรของนายเนี่ย
ไม่ได้กลัวสักหน่อย
ปกติฉันหน้าแบบนี้อยู่แล้ว
กวนนักนะ
นายรู้มั้ย ว่าฉันพยายามทำตัวเป็นคนดีอยู่นะ
ใช่แล้ว
แต่ฉันไม่รุ้ว่าทำไมต้องมีพวกชอบท้าทายฉันอยู่เสมอ
แค่คิดถึงสิ่งที่โอกยองฮวีทำกับฉัน ก็รู้สึกขายขี้หน้าแล้วเนี่ย
แล้วทำไมพวกนายต้องไปฟังที่ไอ้ขี้โม้นั้นพูดด้วย
ฉันนี่ไม่เคยเชื่อที่เขาพูดเลย
แล้วจะไปไหน
"ไฟไม่ไหม้หรอก" พูดมาได้
นี่ จางซึลกี
ช่วงนี้นายตัวติดกับโอกยองฮวีจังเลยนะ
คิดดีแล้วใช่มั้ย ตอบสิ
พูดที่พูดไปเมื่อกี้ใหม่อีกทีสิ
อยากตายหรือไง
อยากตายเหรอ
แล้วแกอยากตายมั้ยล่ะ
- ว่าไงนะ - ถามว่าอยากตายหรือไง
อยากจะให้ควักกระเป๋าฝั่งไหนให้ดู
ฉันมีกระเป๋ากางเกงหลายช่อง
ฉันถามเพราะเห็นแกนาย ทำไมไม่รอให้ฉันพูดจบก่อนล่ะ
ดูมันสิ โคตรตลกเลย
ซึลกี จางซึลกี
ซึลกี
จางซึลจี
ออกมาได้แล้ว
เร็วเข้า
ฉันจะย้ายโรงเรียน
ไม่สิ ย้ายไปประเทศอื่น
ไม่สิ หนีไปจากโลกนี้เลย
นี่
วันนี้ฉันจะทำให้พวกนั้นอับอายมากกว่านายเอง
นี่มันก็น่าอายสุดๆ แล้ว
วันนี้ฉันจะทำให้พวกนั้นอับอายมากกว่านายเอง
ใช่แล้ว นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
มันเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้น
ทำไมถึงมาเข้าใจตอนนี้นะ
อะไรของนาย
นาบิ ฝากดูซึลกีด้วยนะ
นายจะไปไหน โอกยองฮวี
ฉันคิดว่าเรื่องมันจะเปลี่ยนไป คิดว่าจะเปลี่ยนมันได้ แต่ไม่เลย
มันเป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้น
มีบทอยู่แล้ว แค่เปลี่ยนตัวละคร
มากีโฮ
ตอนนั้นฮันนาบิถอดกางเกงเขา แล้วตอนนี้เธอก็จะทำอีก
แต่ว่าสถานการณ์มันเปลี่ยนไป
ถ้าปล่อยไว้ มากีโฮจะไม่โดนดึงกางเกง แต่จะเป็นเด็กคนอื่นที่โดนเหรอ
เหมือนกับที่ซึลกีโดนแบบที่ผมโดนในอดีต
จะเป็นแบบนั้นเหรอ
นี่
- ฉันจะฆ่านาย - โทษทีๆ
อะไรของมันเนี่ย
จะปล่อยให้มันเกิดขึ้นไม่ได้
อะไรเนี่ย
ยินดีที่ได้เจอนะโอกยองฮวี
กำลังตามหาตัวอยู่พอดี
โกหกเก่งนะเนี่ย
- สนุกมั้ย - โทษทีนะ
ทำอะไรเนี่ย ฉันไม่รู้ต้องทำหน้าไงเลย
วิ่ง!
- อะไรของนายเนี่ย - ขอโทษ
ยื่นมือออกมาทำไม
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ทำไมยื่นออกไปนะ
มันต้องไม่ใช่นายสิ
นายนี่มัน
มานี่เลย
เห็นหน้ามาจีรัลมั้ย
สุดยอดไปเลย
เขาตัวใหญ่ซะเปล่า...
เหตุการณ์ที่ควรจะเกิดวันนี้ ก็ได้เกิดขึ้นแล้ว
วันดีๆ แบบนี้เราก็ต้องมาสนุกกันหน่อย
รีบมาเร็วๆ มัวแต่โอ้เอ้อยู่นั่นแหละ
พาฉันมาด้วยทำไม
ฉันแค่เป็นห่วง
แต่ว่านานๆ ได้มาสนุกแบบนี้ก็ดีเหมือนกันไม่ใช่ไง
แล้วทำไมต้องมาที่เกาะวอลมีด้วย
เด็กน้อยในชุดนักเรียนสามคนนั่น ไม่เรียนกันหรือไง
แล้วจะมาเสียใจที่หลัง ไม่ได้นะ
แม่สาวผมยาว
เธอไม่ควรออกมากับผู้ชายแบบนี้นะ
จับให้แน่น สาวๆ ระวังกระโปรงกันด้วยนะคะ
ไปเลย โก โก โก
ชอบใช่มั้ยล่ะ
ถ้ายอมแต่งานกับฉันจะให้เล่นฟรีตลอดชีวิตเลย
ไม่ใช่นายสักหน่อย ดูหน้าตัวเองด้วย
คนที่อยู่ถัดถัดไปน่ะ
ใช่นายนั่นแหละ
แล้วสามคนนั้นยังไง รักสามเศร้าหรือไง
เขาชอบเธอครับ
นี่พ่อหนุ่มชุดพละ นายไม่รู้หรือไง ว่าตอนไหนควรอยู่ตอนไหนควรออกมา
วันนี้ฉันจะทำให้เธอสองคนได้เดทกันเอง
ปล่อยเลย ปล่อยเขาไปเลย
แบบนั้นแหละ เธอสองคนก็สนุกให้เต็มที่เลยนะ
- พี่ครับ - ว่าไง
เด็กผู้หญิงคนนั้นมองแว๊บเดียวก็รู้แล้วว่าสวย แถมยังดูมีรสนิยมด้วย
แต่นี่แหละวิถีของโลก มีได้ก็ต้องมีเสีย
นายไปกับฉัน ปล่อยพวกเขาไว้ที่นี่แหละ
อะไรนะครับ
นายไม่เห็นหรือไง
วันนี้นายต้องอยู่กับฉันแล้วล่ะ
เข้าใจมั้ย
น่ารักจริงๆ ขึ้นมา
แต่ว่า
เดี๋ยวก่อนนะ
- โอเคมั้ย - ครับ
- ไปกัน - เดี๋ยวก่อนครับ พี่
ตอนที่พี่บอกว่าผู้ชายที่อยู่ถัด ถัดไปจากผู้ชายใส่แว่น...
พูดอะไรเนี่ย จับให้แน่นนะ
- หมายถึงผมเหรอครับ - จับให้แน่น
- จับแน่นๆ สิ - พี่จะพาผมไปไหนเนี่ย
โอกยองฮวี ตะกี้นายกอดฉันแน่นเกินไปนะ
ฉันกลัวว่าเธอจะเจ็บไง
จ่ายมาเลย
นายต้องจ่ายที่ฉันทำให้มีความสุขสิ จ่ายมาเลย ไม่ฟรีหรอกนะ
อย่าเยอะๆ
นายนี่มันประหลาดจริงๆ
จะพูดยังไงดีนะ ตั้งแต่เมื่อสองสามวันที่แล้ว นายก็คือโฮกยองฮวี แต่ก็ไม่เหมือนโฮกยองฮวี
นายเอาแต่มองฉันตั้งแต่ฉันย้ายมาแล้ว
ตอนนั้นฉันไม่กล้าน่ะ
แล้วตอนนี้มีแล้วเหรอ
ที่ลวนลามฉันที่สถานีรถไฟใต้ดินน่ะเหรอ
ไม่ได้ลวนลาม แค่ดีใจเฉยๆ
ให้ตาย
นายนี่มันบ้าชัดๆ
บ้าเหรอ
คิดยังไงไปดึงกางเกงโอจีรัล สติดีอยู่มั้ย
เธอก็เหมือน...
เอาเถอะ ทุกอย่างล้วนแต่มีเหตุผลของมัน
ต่อให้บอกไปก็ยากที่จะเชื่ออยู่ดี
แต่ว่า ก็ตลกดีนะ
หน้าโอจีรัลนี่ ตลกมากๆ เลย
บ้าไปแล้ว
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไงนะ
อยู่ดีๆ โอกยองฮวีก็หน้าตาดี
อีกสามปีจะหล่อกว่านี้อีกนะ เธอจะทนได้ยังไง
ฉันเอาแต่คิดถึงเขา
ฉันเพิ่งเคย...
นี่ก็ครั้งแรกของฉันเหมือนกัน
แต่ว่า
ฉันรู้สึกกลัวอีกแล้ว
กลัวว่าอยู่ดีๆ ความสุขจะหายไป กลัวจริงๆ
อีกสองวันหลังจากนี้
ผมก็ยังไม่รู้สาเหตุที่ทำให้เธอฆ่าตัวตาย
- ตื่นแล้วเหรอ - ค่ะ
- ไม่ไปทำงานเหรอ - ลาครึ่งวันเช้าน่ะ
ไม่เข้ากับพ่อเลย
ฮันนาบิ
สุขสันต์วันเกิดนะลูก
และก็
ขอบคุณที่เกิดมาเป็นลูกพ่อนะ
ขอบคุณค่ะ
จียองชอบช็อกโกแลตมากเลย
ฮวังจียอง สบายดีมั้ย
ขอโทษที่ไม่ได้มาบ่อยๆ นะ
ฉันพาสมุนฉันมาด้วยล่ะ
ไม่ได้สนิทเท่าพวกแก แต่ว่าเป็นคนดีนะ
- สมุนเหรอ - ไม่ใช่หรือไง
ซื้อความรู้สึกมาแล้ว ไม่ได้เป็นแฟนหรือไง
จียอง ไม่โกรธใช่มั้ย
เธอต้องหนาวอยู่คนเดียวกลางทะเล แต่ฉันยังอยู่ตรงนี้
ฉันจะมีความสุขเหมือนคนอื่นเขาได้มั้ย
ฉันอยากจะมีความสุขบ้าง
ขอฉันทำแบบนั้นได้มั้ย
เข้าไปข้างในกันมั้ย
- ขอโทษนะครับ - ขอโทษค่ะ
พอดีเรือมันโคลง ขอโทษด้วยครับ
- ไม่เป็นไรค่ะ - ขอโทษนะคะ
- มีทิชชู่บ้างมั้ย - ไม่เป็นไรค่ะ
ไปกันเถอะ
เดี๋ยวฉันไปล้างที่ห้องน้ำดีกว่า
ฝากถือไว้หน่อยนะ
ใช่แล้ว วันนั้นก็เป็นแบบนี้
ฮัลโหล
ใช่มือถือนาบิมั้ยคะ
ใช่ครับ พูดมาได้เลย พอดีนาบิไปเข้าห้องน้ำครับ
โทรจากโรงพยาบาลนะคะ
นาบิบอกไว้ว่า ถ้ามีอะไรเกี่ยวกับดาอึนให้โทรบอก
ตอนนี้อาการดาอึนไม่ค่อยดีเลยค่ะ
อยากให้เขาเตรียมใจไว้หน่อย
ฮัลโหล
ฮัลโหล ฮัลโหล
เดี๋ยวผมบอกให้ครับ
เพราะเรื่องนี้นี่เอง
ที่ทำให้นาบิฆ่าตัวตาย
กยองฮวี
เป็นอะไร ทำไมทำหน้าแบบนั้น
เปล่า ไม่มีอะไร
ยังไงสักวันเธอก็ต้องรู้อยู่ดี
ขอบใจนะ ที่มาด้วยกัน
แต่ว่าต้องไม่ใช่ตอนนี้
ฉันหล่อมั้ย
อะไรเนี่ย
- ถ่ายหน้าหล่อๆ ไว้เป็นที่ระลึกหน่อยละกัน - อะไรของนายเนี่ย
ถ่ายกัน
- ถ่ายให้สวยๆ นะ - หนึ่ง สอง สาม
หนึ่ง สอง สาม
เฮ้ย!
- นาย บ้าไปแล้วหรือไง - ทำไงดี ขอโทษนะ
เดี๋ยวซื้อให้ใหม่นะ
- จริงเหรอ - จริงๆ เดี๋ยวซื้อให้
พรุ่งนี้อย่าลืมมือถือฉันนะ
ไปล่ะ
ฮันนาบิ
อยู่ด้วยกันจนถึงตอนเช้าเถอะ
นี่ โอกยองฮวี
นี่มันไม่เร็วไปหน่อยหรือไง ห้ะ
ไม่งั้น ไปดูหนังที่บ้านฉันมั้ย
หรือไปเล่นเกม และคุยกันก็ได้
และทำอะไรอีก
อะไรอีก ก็แค่อยากอยู่กับเธอเฉยๆ
อะไรของนายเนี่ย
เดี๋ยวก็ได้อยู่ด้วยกันอีก ทำไม พรุ่งนี้โลกจะถล่มหรือไง
นายเป็นอะไรไป
ฉันแค่รู้สึกกังวล ถ้าเธอไม่ได้อยู่กับฉัน
วันนี้ฉันมีนัดกินข้าวเย็นกับพ่อ นายเสียสละหน่อยนะ
กินข้าวกับพ่อเหรอ
ปกติไม่เป็นแบบนี้หรอก แต่ว่าวันนี้นัดกันน่ะ
โอเค
งั้นพรุ่งนี้เจอกันตอนเช้า แล้วไปโรงเรียนพร้อมกันนะ
โอเค
ฉันไปก่อนนะ ค่ำแล้ว
ฮันนาบิ
ส่งมือมาหน่อย
ทำไม
นี่ ของขวัญวันเกิด
รู้ได้ไงอะ
ก็ฉันเป็นสตอล์กเกอร์ ไง
- เจ้าทึ่ม - ใช่ เจ้าทึ่ม
ทำไม ไม่ชอบเหรอ
พวกผู้ชายนี่ธรรมดาจริงๆ
- ทำไมเป็นรูปผีเสื้อ - ก็ชื่อเธอแปลว่าผีเสื้อ
นี่!
ในที่สุดก็ได้ให้สักที
ใช้เวลาตั้ง 10 ปี
มันดูสวยมากเลยเมื่ออยู่กับเธอ
แน่นอนอยู่แล้ว
ไปก่อนนะ
นี่ของขวัญจากฉัน
ฮันนาบิ
ผมอยากให้เวลาหยุดอยู่ตอนนี้ ไม่อยากให้วันพรุ่งนี้มาถึง
วันนี้ไปเจอจียองมาด้วย
ตลอดเวลาที่ผ่านมาไม่กล้า แต่คราวนี้โอกยองฮวีไปด้วย เลยกล้าไป
โอกยองฮวี ถึงแม้ว่าจะแปลกไป แต่ฉันก็ชอบเขาแบบนี้
และจูบแรกของฉัน
ตอนนี้หัวใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่เลย
ตอนนี้เหลืออีกแค่วันเดียว
พรุ่งนี้แล้วสินะ
สวัสดีค่ะ พี่จินอุก พวกเราเป็นแฟนคลับพี่นะคะ
แฟนคงแฟนคลับอะไรของแกเนี่ย
พี่จินอุก ดาอึนบอกว่าคิดถึงพี่ค่ะ
ดาอึนคิดถึงพี่ค่ะ
พี่คะ คิดถึงนะ
ฮัลโหล
ฉันจินอุกนะ
เธอรู้เรื่องแล้วสินะ
โอกยองฮวี
- นายจะไปไหน - ไม่ต้องยุ่ง นายเข้าเรียนไปก่อน
นายเป็นอะไรวะ เพราะฮันนาบิเหรอ เพราะเธอไม่มาโรงเรียนเหรอ
- เธออาจมาสายก็ได้ - ไม่ เธอไม่มา ฉันต้องไป
- พูดให้มันรู้เรื่องหน่อยสิ - ฉันไม่มีเวลาแล้ว
นะเพื่อน
- อะไรวะ - มานี่เลย
โอซอบังไปไหนวะ
บอกมา
บอกมาสิว่ามันไปไหน
นายไม่คิดว่าจะต้องชดใช้สิ่งที่ทำกับฉันหน่อยหรือไง
ฉันยุ่งอยู่ ไว้กลับมาก่อนนะ
อะไรของมันวะ
ฉันไม่สนใจหรอกนะว่าแกจะทำอะไรฉัน
แต่หลบไปก่อน
รีบเหรอ
งั้นก็ทำให้ยากไปอีกละกัน
ไอ้ลูกหมา
ลุยเลย
ดาอึน
ดาอึน ลูก
ดาอึน
โอเคปะวะ
รออะไรอยู่ล่ะ รีบไปสิ
- นายไหวแน่นะ - เออ ไปเลย
ฉันแจ้งตำรวจแล้ว
ตายซะเถอะ
ไปเร็วๆ
ซึลกี
ไปได้แล้ว
อดทนไว้ก่อนนะ
ขอบใจมาก
ฮงดาอึน เสียชีวิตวันที่ 14 กค. 2007 เวลา 9.15 น.
เดี๋ยวนะคะ
เธอมีสิทธิ์อะไร
เธอมีสิทธิ์อะไรมาที่นี่
เป็นเพราะเธอ
ทั้งหมดเป็นความผิดของเธอ
เอาดาอึนกลับมา
ช่วยดาอึนด้วย
ได้โปรด ช่วยดาอึนด้วย
ได้โปรด
ดาอึน
นี่เราทำไมทำอะไรอันตรายแบบนี้
ไปโรงพยาบาลซารังครับ เร็วหน่อย
นาบิ ได้โปรด...
รอจนกว่าฉันจะไปถึงนะ
มีอุบัติเหตุ
นี่ๆ ยังไม่ได้จ่ายเงินเลย
ฮัลโหล ฮัลโหล
ฮันนาบิใช่มั้ย
กยองฮวี ตอนนี้ฉัน
ไม่ต้องพูดอะไร อย่าคิดสั้นนะ
ฉันอุตส่าห์มาถึงที่นี่ อย่าทำอะไรแบบนั้นนะ
ถ้าเธอฆ่าตัวตาย ฉันก็จะตายตามไปด้วย
ฉันพูดจริงนะ ไม่ได้ล้อเล่น
นายอยู่ไหน
ว่าไงนะ
ฉันถามว่านายอยู่ไหน
ดาอึนตายแล้ว
ฉันก็อยากฆ่าตัวตายเหมือนกัน
แต่ทำไม่ได้ก็เพราะนาย
นายให้หลายอย่างกับฉัน
ฉันเลยอยากมีชีวิตต่อ
ขอบคุณนะ ขอบคุณมากจริงๆ
ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน
ฉันมีหลายอย่างอยากจะบอกเธอ
ฉันออกมาจากโรงพยาบาลแล้ว กำลังจะไปหานาย
ไปเจอกันที่โรงเรียนนะ
ฮันนาบิ
โอกยองฮวี
เดี๋ยวฉันไปเอง
ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันไปเอง
มาเร็วๆ นะ
หรือว่านาบิจะรอดจากความตายแล้ว
หรือว่ามันยังไม่ถึงเวลานั้น
ได้โปรด
ตอนนี้สินะ
แค่ได้ย้อนกลับมาก็ขอบคุณมากแล้ว
ผมก็ได้มีเวลาอยู่กับนามิมากขึ้น
ใช่แล้ว เราเปลี่ยนบทที่เขียนไว้แล้วไม่ได้
แต่เราเปลี่ยนตัวละครได้
โชคดีจัง
ที่ฉันมาทันเวลาพอดี
ฮันนาบิ
ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปนะ
หนูอยากตาย ทำไมไม่ปล่อยให้หนูตายๆ ไปซะ บอกให้ปล่อยไง
ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วไง
คุณหมอคะ
หนูไม่อยากอยู่แล้ว
เพศหญิงอายุ 17 ปี
พยายามแขวนคอตัวเองแต่เชือกขาด น้องเป็นคนพบ สลบอยู่ที่พื้น
การหายใจและชีพจรปกติ แต่คาดว่าข้อเท้าซ้ายน่าจะหักครับ
บอกว่าไม่อยากอยู่แล้วไง ทำแบบนี้ทำไม
คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะตายเหรอไง
มีแต่จะทำให้เจ็บตัวมากขึ้น
พาไปเอ็กซเรย์ก่อนเลยค่ะ
ไหนให้หมอดูหน่อยสิ
ไปสิคะ รออะไรอยู่
หนูอยากไปโรงพยาบาลอื่น
นานแล้วที่ฝนไม่ตกนะครับ
นี่เป็นข่าวดีสำหรับเกษตรกร ที่ต้องการใช้น้ำนะครับ
ในที่สุด ฝนก็ตกเสียที
ผมหวังว่าสายฝน จะพาเรื่องดีๆ มาให้...
วันนี้วันเกิดฉันนะ ไม่อวยพรหน่อยเหรอ
วันนี้เด็กคนที่นายเคยพูดถึงมาด้วยล่ะ
ตอนนี้ทุกคนเชื่อที่นายพูดแล้ว
โอกยองฮวี ลืมตาขึ้นมาสิ
กยองฮวีบอกให้ฉันเอานี่ให้เธอ
ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา
ฮันนาบิ
ฉันย้อนเวลาจากอนาคตมาเพื่อช่วยชีวิตเธอ
ฉันรู้ว่ามันยากที่จะเชื่อ
เธออาจคิดว่าฉันบ้าไปแล้ว
แต่ถ้าเธออยากพิสูจน์ความจริง เธอต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป
นั่นเป็นทางเดียวที่เธอจะพิสูจน์เรื่องที่ฉันพูด ว่าเป็นความจริงหรือเปล่า
จากนี้ ฉันจะเล่าเรื่องราว 10 ปีแห่งความทุกข์ หลังจากที่เธอจากไปให้ฟัง
และเรื่องที่ฉันย้อนเวลากลับมาด้วย
[แฟนพี่เขายืนอยู่ข้างๆ]
คนเราพอใช้ๆ ชีวิตไปมันก็ต้องมีบ้างที่หลงทาง
ต้องมีบ้างที่รู้สึกมืดมนไปหมดทุกทาง
ยืนอยู่นิ่งๆ ที่เดิมนั่นแหละ
ฉันจะไปหาเธอเอง
ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน ฉันจะไปหาเธอเอง
เพราะงั้น ฮันนาบิ
หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ
ต้องใช้เวลาถึง 10 ปี กว่าฉันจะได้กลับมาช่วยชีวิตเธอ
ตั้งแต่วันแรกที่เจอเธอ จนผ่านไป 10 ปี ที่ฉันทำอะไรให้เธอไม่ได้สักอย่าง
แต่ฉันมีความสุขมากเลยที่ได้ทำมัน
ฮันนาบิ คนที่ช่วยชีวิตฉันไว้
คราวนี้ ถึงตาที่ฉันจะช่วยชีวิตเธอบ้างนะ
เพราะงั้น จงมีชีวิตอยู่ต่อไป
และเล่าเรื่องราวชีวิตธรรมดาๆ ของเธอ ให้ฉันฟังด้วย
ฉันจะรอฟังนะ
มีความสุขมากๆ ใช้ชีวิตแทนฉันด้วย
ฮันนาบิ
ฉันหลงรักเธอ ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ
กินซะ จะได้มีแรง
กยองฮวีทิ้งจดหมายไว้ให้ทุกคน
บางคนก็เชื่อ บางคนก็โทษฉัน
แต่ฉันเลือกที่จะเชื่อ แล้วใช้ชีวิตต่อ
เพราะว่ากยองฮวีขอให้ฉันมีชีวิตต่อ
นายจะกลับมาวันพรุ่งนี้แล้วสินะ
กยองฮวี รีบตื่นขึ้นมาแล้วใช้ชีวิตที่ไม่ได้ใช้ซะนะ
เหมือนกับปาฏิหาริย์ที่นายโชว์ให้ฉันดู รีบฟื้นขึ้นมานะ
ค่ะ พ่อ
ไม่ต้องซื้อเค้กมาก็ได้ค่ะ
พ่อคะ ขอโทษนะ มีสายเรียกตัวหนูเข้ามา
ไว้เจอกันค่ะ
เห็นมั้ยว่าแฟนนายยุ่งขนาดไหน
เดี๋ยวมาใหม่นะ
วันนี้เรามีเรื่องเล่าเกี่ยวกับการเดินทาง อันแสนยาวนานของคนๆ นึง
เพลงนี้สำหรับใครบางคนที่กำลังรอคอยอยู่